Profil de Anawat" The true story of a re...PhotosBlogListesPlus Outils Aide

Anawat Somsak

Photo 1 sur 41

Lecteur Windows Media

Météo

Chargement...

" The true story of a real fake "

4 février

เรื่องโง่ๆ...

เรื่องโง่ๆ... ที่ฉันยังเต็มใจจะทำ


 

มีคนบอกว่าฉันโง่...
กับการที่ทุ่มเทให้ใครคนหนึ่งมากมาย
โดยที่เขาไม่แม้จะใส่ใจ
ว่าฉันได้ทำอะไรลงไปเพื่อเขาบ้าง 

ฉันเองก็รู้ว่าฉันโง่...
กับการใช้ทุกลมหายใจ
เพื่ออยู่สำหรับใครคนหนึ่ง
ที่เขาไม่เคยมีฉันในสายตา 

เขาบอกไม่ให้ฉันทำโง่ๆ...
กับการรักเขาทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้
เพราะเขากลัวใครอีกคนเข้าใจผิด
กับการที่เขามีฉันมาเดินตาม 

ทุกสิ่งที่ฉันทำคงเป็นเพราะความโง่...
ที่ฉันเต็มใจและตั้งใจจะโง่...
ฉันโง่เพราะความรัก...
เพราะหัวใจของฉันเอง
ฉันจะต่อว่าใครได้เล่า 

ไม่มีใครรู้ว่าฉันเจ็บแค่ไหน
ที่ทุกคนมองว่าฉันโง่
ไม่มีใครรู้ว่าทรมานแค่ไหน
ที่เขาเองก็บอกว่าฉันโง่ 

และที่สุดแล้ว...
ฉันรู้ว่าฉันโง่แค่ไหน...ที่รักเธอ
แต่เธอรู้อะไรไหม...
...ฉันยังเต็มใจจะโง่ต่อไป...


29 janvier

เพียงเส้นขนาน...


           คนบางคน.. ได้รักได้รู้จักกับใครสักคน แต่แล้วก็มีอันทำให้คนสองคนเป็นได้แค่เพียงเส้นขนาน

ที่ไม่อาจบรรจบลงเอยกันได้ ด้วยเพราะใครสักคนอาจมีพันธะกับคนอีกคนก่อนอยู่แล้ว โดยไม่เคยบอกกล่าว...

          คนบางคน... เลือกที่จะเป็นเพียงเส้นขนานกับใครสักคน แม้ต้องแบกรับความรักที่ท่วมท้นในใจอย่างเจ็บปวด

เงียบๆเพียงลำพัง แต่ด้วยตระหนักว่า การเป็นเพียงเส้นขนานกันในวันนี้ แม้จะทุกข์เพราะรักมักอยากอยู่ชิดใกล้กับคนที่รัก

          คนบางคน ... ยึดมั่นในความรักแต่หากยึดมั่นในความถูกต้องเช่นเดียวกัน บนเส้นขนานที่อาจดูอ้างว้าง

เจ็บปวดและว้าเหว่ สับสนและปวดร้าวในใจ แต่บนเส้นขนานที่เดียวดายเส้นนี้

           คนบางคน... เรียนรู้ เข้าใจในความรักมากขึ้นว่า ความรักหากได้มาด้วยการรดน้ำพรวนดินด้วยความผิดหรือการแย่งชิง

กิ่งก้านที่แตกดอกออกผล ล้วนแล้วแต่ คือร่องรอยของความเจ็บปวดและความทุกข์

           คนบางคน... ยังคงยืนหยัด กับวันเวลาบนเส้นขนานสายนี้ที่เลือกแล้ว ด้วยเพราะความรักและใครสักคนยังคงอยู่ในใจตลอดเวลา

อยู่กับคืนวันที่ผ่านไปและกับความทรงจำครั้งหนึ่งในชีวิต บนเส้นขนานที่เดียวดายเส้นนี้

วันหนึ่ง อาจมีใครสักคนร่วมทาง อาจเป็นใครคนเดิม อาจไม่ใช่หรืออาจไม่มี

           คนบางคน... อกกับตัวเองอย่างมีเกียรติและภาคภูมิใจว่า "เราได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว" เพียงแค่นี้

ความสุขบนเส้นขนานก็ดูจะไม้ร้างลาและเดียวดายอย่างแน่นอน อาจดูเป็นเรื่องง่ายๆที่จะทำ แต่ไม่ง่ายนักกับการลงมือทำ

แต่ก็ไม่ยากเกินไปที่จะทำ ขอเพียงไม่ตามใจตัวเองอย่างเพลิดเพลิน

           คนบางคน... ก็รู้ว่าตัวเองทำได้ ในชีวิตของคนเรา เราอาจเคยเป็นทั้งผู้เลือกและผู้ถูกเลือก

จะช้าหรือเร็ว จะมากหรือน้อย สักวันเราก็ต้องเลือก หากมีโอกาสได้เลือก จงเลือกให้รอบคอบและถูกต้องที่สุด

อาจไม่ดีที่สุดสำหรับทุกคน แต่อย่างน้อยเราก็ได้เลือกอย่างถูกต้องที่สุดแล้ว



31 octobre

เปิดเทอมแล้วสินะ...

   ปิดเทอมที่ผ่านมานี้ใครไปเที่ยวที่ไหนกันบ้างคับเนี่ย ส่วนผมนะเหรอคับ กลับถิ่นฐานบ้านเกิด
ก็เกิดเป็น"คนคอน"อ่าคับ ก็ต้องกลับนครสิ แต่ปีนี้กลับไม่ทันงานเดือนสิบ เสียดายอ่า อดเที่ยวเลย
วันแรกๆที่กลับไปก็อยู่แต่บ้านเลยคับ ไม่ได้ไปไหน ฝนก็ตก จะออกไปข้างนอกก็ไปรับแม่ตอนเย็น
ส่วน 3-4 วันหลังนี่เริ่มออกไปเที่ยวกะเพื่อนแระคับ อิอิ วันนี้ให้แม่ไปส่งที่บ้านโต๊ดคับ(ลูกแหง่อีกแระ)
ก็ไปว่ายน้ำกันที่ทวินโลตัส แล้วเข้าซาวน่า โดยนั่ง Evo VIII ของเสี่ยมู ที่เพิ่งแต่งมาสดๆร้อนๆ
ทำตัวยังกะมีการมีงานทำแล้วงั้นแหละ กลับบ้านมานี่เพลียมากๆ หลับสบายเลยคืนนั้น เหอะๆ
อีกวันนึง ปังปอนด์ มารับที่บ้าน แน่นอนว่าไม่พลาดที่จะออกไปอยู่แล้ว ฮ่าๆ แล้วผมก็ต้องกลาย
เป็นคนขับรถให้มันอีก ชินแระคับ ไปรับเพื่อนอีกสามคน เติ้ล กับ จำปูน แล้วก็สาวบัวอีกคน
ตอนแรกจะไปเวนิชกัน แต่บังเอิญว่าปังปอนด์โดนแบน ก็เลยจำใจต้องไปฟิวชั่น เหอะๆ
 
  นี่ก็เปิดเทอมแล้วะ ได้กลับบ้านแค่ 10 วันเอง จริงๆอยากจะอยู่นานๆกว่านี้ แต่ไม่รู้ทำไม
ผมถึงรีบมาภูเก็ตนักหนา กลับมาก็เหงาป่าวๆ มานั่งเงียบๆอยู่ในห้องคนเดียว จะออกไปกินข้าว
ก็ยังรู้สึกไม่อยากออกไป รู้สึกคิดถึงบ้านขึ้นมายังไงยังงั้น แปลกดีเนอะ เปิดเทอมนี้คิดว่าคง
ไม่เจออะไรแย่ๆที่ทำให้ต้องเหนื่อยใจอีกนะ ไม่เอาแล้ว พอแล้ว ไม่อยากให้หัวใจต้องช้ำมากไปกว่านี้
 
 
เม้ง ไม่เจอเลยนะเมิง หาดใหญ่กะนครนี่ใกล้กว่า นครกะภูเก็ตนะเว่ย
คุณ เมิงนี่ใกล้หลุดจากวงโครจรของเพื่อนแล้วรึไง ทำไมติดต่อยากชิบ
จั้ม ตกลงบ้านที่นครนี่จะขายเหรอ งั้นคงเจอเมิงยากขึ้นแล้วละสิ
แจ๊น กง เมิงสองคนนี่ต้องอยู่คู่กันตลอดเลยรึป่าววะ
จร ออกจากค่ายฝึกยังเมิง ไม่ได้ติดต่อเลยกันนะเว่ย
แบงค์ เมิงก็ไม่ค่อยกลับบ้านเหมือนกันนะ
แบงค(อ้วน) ขับรถผ่านยังอุส่าห์แวะทักนะเมิง
 
คิดถึงทุกคนนะเว่ย รวมท้งคนที่ไม่ได้เอ่ยชื่อด้วยนะ อย่าน้อยใจหล่ะ
 
 
 
 
 
 
ปล...คิดถึงพี่ๆ IT'4 นะคับ อย่าลืมคิดถึงพวผมกันบ้างน๊าค้าบบบ
14 octobre

บายเนียร์...

งานบายเนียร์ปีนี้รู้สึกใจหายยังไงไม่รู้อ่ะ
ก็อยู่ดีๆพี่ๆที่เราสนิทและเคารพ(รึป่าว)ก็ต้องจากเราไปแระ
ต้องคิดถึงพี่ๆแน่ๆเลย ไม่ได้แกล้งพี่ไหมกับพี่อร(อิอิ)
ไม่มีพี่กิ่งที่คอยเตือนสติและให้ผมแกล้งอยู่บ่อยๆ
 
แต่อย่างน้อยผมก็รู้สึกสนุกกับงานนะ
บอกตามตรงนะว่าผมแต่งตัวได้งั้นๆแหละ
ก็แค่เสื้อเชิ๊ต ยีนส์ ผ้าใบ ก็ไม่ต่างอะไรกับการแต่งตัวทั่วไป
ส่วนพี่ๆทุกคนนั้นเต็มที่กับความสวยความงามกันซะ 555+
แต่ละคนก็สวยกันได้เต็มที่(แล้วมั้ง) เหอะๆ
 
วันนี้พี่สาวเราทุกคนสวยจริงๆนะ
ไม่กล้าจะชมต่อหน้าหรอก
ผมก็เขิลเหมือนกันนะ ก็อยู่มามีเหรอที่ผมจะชมอ่ะ
 
ผมว่าผมโชคดีนะที่ได้รู้จักพี่ๆทุกคน
แล้วก็ดีใจมากที่เห็นพี่ๆทุกคนประสบความสำเร็จ
คงไม่เร็วไปหรอกนะที่ผมจะบอกแบบนี้อ่ะ
 
ขอบคุณพี่ๆทุกทุกคนมากๆนะคับที่ทำให้ชีวิตในมหาลัยของผมอบอุ่น
พี่กิ่ง พี่ไหม พี่อร ขอบคุณนะคับที่คอยเตือน คอยว่าผมอยู่ตลอด
พี่จิ๊บ พี่เจี๊ยบ พี่ฝน พี่อาย ถึงผมจะไม่สนิทกับพี่ๆเท่าไหร่
แต่ก็ขอให้พี่ทุกคนประสบความสำเร็จกับสิ่งที่หวังนะคับ
 
 
 
 
 
 
ปล1...ปอย วันนี้เธอดูเป็นผู้หญิงที่สุดเท่าที่เราเคยเห็นมาเลยอ่ะ (สงสัยลืมกินยารึป่าววะ 555+)
ปล2...ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้สึกมั่นใจกับรถเกียร์ออโต้นะคับ อิอิ
24 septembre

คามแตกต่างที่ลงตัว...

เคยคิดว่าอะไรที่แตกต่างกัน
ไม่มีทางเข้ากันได้เลย
แต่...
"GREEN DAY" และ "KELLY CLARKSON"
ทำให้ผมรู้สึกอีกอย่าง
ให้ความรู้สึกถึงความแตกต่างที่เข้าได้ดี
ด้วยแนวดนตรีและเนื้อเพลงที่มีความลงตัว
 
  
ปล...เป็นอะไรไปวะเนี่ย เอาทุกอย่างมาทำให้มันเป็นเรื่องเดียวกันได้ เหนื่อยวะ